Luisteren in een digitale wereld

Passionisten bijeen in Noord-Engeland

Afgelopen week (28 september t/m 2 oktober) waren de passionisten uit Noord-Europa samen in Noord-Engeland voor een symposium. Dit ging over onze zending als passionist in een digitale wereld. We verbleven in ons retraitehuis Minsteracres in Consett, County Durham. Het is een landgoed waar je in de pauzes ook nog even kunt wandelen over het prachtige terrein.

Pater Josef en ik mochten een presentatie geven over ons prachtige bedevaartsoord hier in Munstergeleen. Daarbij hebben we vooral laten zien hoe belangrijk zo’n parel is binnen onze congregatie, en dat we deze parels, die veel toekomst hebben, moeten koesteren.

Het geloof delen via de digitale weg

Mooi tijdens deze ontmoeting waren ook de ervaringen met wat er mogelijk is om je boodschap via de digitale weg te verkondigen. Zowel de Poolse als de Zuid-Duitse provincie, die jongeren in hun midden hebben, lieten zien wat er kan met podcasts, livestreams, de website en sociale media zoals YouTube, Instagram en WhatsApp.

Pater Marco Staffolani gaf een lezing over de mogelijkheden van AI en hoe dat werkt. Tijdens deze lezing vroeg ik me af hoe je AI kunt gebruiken binnen de missie die we in Munstergeleen uitdragen. Het is prachtig om er mooie posters mee te ontwerpen, maar ik miste het één-op-één-contact tussen mensen.

Luisteren zoals Pater Karel

Dat contact is volgens mij ook het belangrijkste in het verhaal van de Heilige Pater Karel. Hij was toch degene die mensen juist het gevoel gaf dat er naar hen geluisterd werd? Dat zie ik AI nog niet doen, hoewel het natuurlijk wel zo een antwoord kan formuleren. Maar naar elkaar luisteren betekent nog niet dat je altijd klaar moet staan met een antwoord. Vaak gaat het erom dat iemand gewoon even zijn verhaal kwijt kan.

Het doet me denken aan het begin van mijn pastorale opdracht. Elke maand zocht ik een oudere dame op in het verzorgingshuis, en elke maand vertelde ze me weer hetzelfde verhaal. Op een ochtend was ook haar dochter erbij. Toen moeder haar verhaal begon te vertellen, zei de dochter: “Ma, dat verhaal kennen we wel.” En moeder antwoordde: “Maar de pater nog niet.” En ik luisterde verder naar haar verhaal. Bij het weggaan bedankte de dochter mij voor het geduld dat ik met haar moeder had. Natuurlijk kwam bij mij ook weleens de gedachte op: ‘Ik weet het al.’ Maar je merkte aan de dame dat zij het fijn vond om haar verhaal te vertellen.

Het Passieteken

Tijdens deze bijeenkomst ging het natuurlijk ook over ons charisma, dat gevoed wordt door de Memoria Passionis. Daaraan worden we steeds herinnerd door het Passieteken, het embleem van de passionisten: een hart met een kruis erin geplant. Daarin staat de tekst “JESU XPI PASSIO”: moge het lijden van Jezus Christus altijd in ons hart zijn.

Dit teken symboliseert de kern van de spiritualiteit van de passionisten. Door het lijden van Jezus Christus regelmatig in herinnering te roepen, worden wij gevoeliger voor hen die vandaag de dag een zwaar kruis te dragen hebben. Zo worden wij van binnenuit bewogen om met hen te zijn en met hen mee te gaan (denk maar aan Matteüs 25,31–46): een vurige passie voor het leven en voor de levenden.

Samen onderweg langs de kruisweg

Dit ervaar ik telkens weer als ik samen met mensen langs de kruiswegstaties loop. Veertien staties om even stil te staan bij wat Jezus is overkomen op zijn weg door het leven, maar ook bij wat ons overkomt op onze eigen levensweg, met zijn ups en downs. Het is fijn als je dit met mensen mag en kunt delen. Vooral op plaatsen waar je even je levensweg mag delen met Pater Karel, of met een van de bezoekers of vrijwilligers van de kapel.